Een dag als geen andere. Zou je denken. We waren in Oostenrijk. Skiën met onze lieve vriendjes Lijn en Chris. Het was pokkenweer. Sneeuwstorm. Maar we gingen toch de berg op. Het was bagger, geen hand voor ogen zagen we. En in de lift kregen we het telefoontje van mamma. Onze Thom. Onze kanjer. Onze lieve kleine grote stoere man was gepakt door de kanker en daar waar hij had gevochten als een leeuw mocht het niet baten. Kanker had hem. Kutziekte. Kutkanker.
Inmiddels twee jaar verder. Al twee jaar? Nog maar twee jaar? Zeg het maar. Het maakt ook niet uit. Het blijft moeilijk. Vooral voor lieve broer en schoonzus. Zij vechten. En ze winnen hoor. Ooit. Maar vandaag even niet.
Kutkanker.
Catoo: Mam waar ging Thom ook alweer dood aan?
BeantwoordenVerwijderenSien: Dat je dat niet meer weet! Hij had humor.
:-)