Catootalk

"Zonder klimaf heb je eigenlijk weinig aan klimop. Nou ja, of je moet boven willen blijven."

Sientalk

En zo uit het niets vroeg ze het. Of het mocht. We luisterden gezellig naar K3 en zongen fijn over toveren en prinsesjes en lief en leuk. Waren op weg naar de Appie om heerlijk boodschapjes te gaan doen. Alles leek normaal. En toen kwam het. 

"Mam, mag ik een tattoo? Een echte? Van een draak ofzo? Op mijn arm." 

Sien. 

Zes. 

Totaal maf. 

Schatzoeken

Gewapend met een klein zaklampje struinen ze het huis hoor. Ze kirren het uit van plezier. "Oh ons huis lijkt wel 1 groot schateiland!!! Overal waar we onder kijken ligt wel iets!! Onder de bank, kast, kastjes, kastje in de badkamer. Echt overal! Overal mam!" 

Zie je, goed stofzuigen is heel niet nodig. Ons huis is gewoon 1 groot schateiland. Ha! 

De jeugd

Naar een optreden van De jeugd van tegenwoordig gaan. Jezelf ook nog de jeugd voelen. En dan in de trein aangesproken worden door een knaapje van een jaar of 20 met...mevrouw. Ai. Maar vet was het wel! 

Thom

24 Januari. 

Een dag als geen andere. Zou je denken. We waren in Oostenrijk. Skiën met onze lieve vriendjes Lijn en Chris. Het was pokkenweer. Sneeuwstorm. Maar we gingen toch de berg op. Het was bagger, geen hand voor ogen zagen we. En in de lift kregen we het telefoontje van mamma. Onze Thom. Onze kanjer. Onze lieve kleine grote stoere man was gepakt door de kanker en daar waar hij had gevochten als een leeuw mocht het niet baten. Kanker had hem. Kutziekte. Kutkanker. 

Inmiddels twee jaar verder. Al twee jaar? Nog maar twee jaar? Zeg het maar. Het maakt ook niet uit. Het blijft moeilijk. Vooral voor lieve broer en schoonzus. Zij vechten. En ze winnen hoor. Ooit. Maar vandaag even niet. 

Kutkanker. 

Sientalk

"Cowboys zijn niet alleen stoer hoor. Ik ben een meisjescowboy." 

Appie

Boodschappen doen. 

Niet het meest leuke karweitje zou je denken. Niets is minder waar als je ze doet bij "mijn" Appie, gelegen in een wat "mindere" buurt als ik het zo oneerbiedig mag zeggen. 

De weg er naartoe is al alles behalve saai. Ik werd twee keer bijna aangereden, door een mevrouw op een scootmobiel en door een Opel Kadet, modelletje voor mijn tijd. Eenmaal binnen trof ik een dronken mevrouw, al zwalkend op zoek naar een krat bier terwijl ze uit alle macht probeerde het lege krat dat ze in haar hand had niet te laten vallen. 

Een jongen vroeg of hij even aan mijn basilicumplantje mocht ruiken en een man voor mij in de rij zorgde ervoor dat ik mijn neus ook in het basilicumplantje drukte. Douchen? Nee joh, waarom zou je. Ik houd ervan. In mijn Appie is iedereen zoals hij is. Rijk, arm, schoon of vies, je ziet er van alles! Het liefst ging ik de hele dag op het paard bij de ingang zitten. Gewoon kijken naar al die mensen. Puur & eerlijk. En dan stiekem af en toe een muntje in t paard doen. Laat mij maar hobbelen.